Przeglądając normy europejskie stosowane w branży instalacyjnej, opublikowane w 2011 r., zauważa się, że duża część norm istniejących w postaci norm europejskich została przekształcona w normy EN-ISO.
Jest to wynik 20 letniej już współpracy pomiędzy ISO i CEN, której zasady zostały określone w Porozumieniu Wiedeńskim, opublikowanym w czerwcu 1991 r. i potwierdzonym w 2001 r., po 10 latach doświadczeń, przez Radę ISO oraz Radę Administracyjną CEN.
Porozumienie ustanawia dwa podstawowe modele opracowania norm: model wg ISO i model wg CEN. Dokumenty opracowane w ramach jednego z nich są zgłaszane do równoczesnej akceptacji w ramach drugiego. Unika się w ten sposób dublowania pracy i przyspiesza opracowywanie norm, bo procesy potwierdzania i osiągania konsensusu są zsynchronizowane tak, aby nastąpiła jednoczesna ich publikacja.
W poprawionej w 2001 r. wersji Porozumienia Wiedeńskiego wszystkie szczegóły dotyczące procedur współpracy znalazły się w “Wytycznych dotyczących implementacji postanowień porozumienia o technicznej współpracy między CEN i ISO”. W kolejnej wersji „Wytycznych” z 2004 r. przyznano pierwszeństwo normalizacji międzynarodowej i w większym stopniu podkreślono rolę wiodącą ISO. I tak, na przykład, normy EN ISO mogą być poddane rewizji tylko przez ISO, niezależnie od tego, która organizacja opracowała daną normę.
Analogiczne porozumienie (zwane Porozumieniem Drezdeńskim) zostało podpisane w 1996 r. w Dreźnie między CENELEC oraz IEC, organizacjami normalizacyjnymi działającymi w sferze elektrotechniki. Przyjęto tu jednak zasadę, aby, jeśli to możliwe, wszystkie nowe projekty norm były realizowane przez IEC na poziomie międzynarodowym. Głosowanie nad normami międzynarodowymi zawsze odbywa się równolegle – w IEC i CENELEC; dzięki temu międzynarodowe projekty stają się automatycznie projektami europejskimi. Tylko w przypadku, gdy IEC nie jest zainteresowany danym projektem, praca nad nim może odbywać się jedynie na poziomie europejskim.
Rezultatem tych ustaleń jest liczba norm europejskich identycznych z normami ISO lub IEC – w zakresie elektrotechniki ok. 80 % norm europejskich stanowi wdrożenie norm IEC, a w przypadku pozostałych norm EN ok. 50 % to normy EN ISO.
W ostatnich latach nawiązano ściślejszą współpracę między bliźniaczymi Komitetami Technicznymi ISO/TC 138 i CEN/TC 155, działającymi w zakresie systemów przewodowych z tworzyw sztucznych. Efektem tej współpracy jest opracowanie wspólnych norm EN/ISO dotyczących np. instalacji wody zimnej i ciepłej z różnych materiałów: EN ISO 15874 (PP), : EN ISO 15875 (PE-X), EN ISO 15876 (PB), EN ISO 15877 (PVC-C), EN ISO 21003 (z rur wielowarstwowych), EN ISO 22391 (PE-RT), jak również przekształcanie opracowanych wcześniej norm EN w EN ISO.
Zauważa się przy tym tendencję do łączenia norm o podobnej tematyce.
Przykładem może być seria norm EN 13566 z 2004 r. dotycząca systemów przewodów rurowych z tworzyw sztucznych do renowacji podziemnych bezciśnieniowych sieci kanalizacji deszczowej i sanitarnej oraz EN 14409 z 2006 r. dotycząca systemów przewodów rurowych z tworzyw sztucznych do renowacji podziemnych sieci wodociągowych, które zostały zastąpione serią norm EN ISO 11296 (odp. PN- EN ISO 11296), opublikowaną w 2011 r.
Te i inne zmiany statusów norm należy dokładnie i na bieżąco śledzić, żeby uniknąć stosowania norm nieaktualnych, wycofanych ze zbioru PN.
