Zgodnie z § 12 ust 1 rozporządzenia do każdego wyrobu budowlanego, oznakowanego znakiem budowlanym, powinna być dołączona informacja dotycząca producenta wyrobu i świadcząca o zgodności wyrobu z właściwą specyfikacją techniczną..

Informacja ta zawiera:

- nazwę i adres producenta oraz zakładu produkującego wyrób budowlany,

- identyfikację wyrobu (nazwa, nazwa handlowa, typ, odmiana, gatunek, klasa według specyfikacji technicznej,

- pełny numer Polskiej Normy wyrobu lub aprobaty technicznej, z którą potwierdzono zgodność wyrobu,

- numer i datę wystawienia deklaracji zgodności,

- ew. inne dane, jeżeli wynika to ze specyfikacji technicznej,

- nazwę jednostki certyfikującej, jeżeli taka jednostka brała udział w zastosowanym systemie oceny zgodności wyrobu budowlanego.

Ostatnio spotkałam się z poglądem (rzekomo prezentowanym przez inspektora nadzoru budowlanego), że wystarczy umieścić na stronie internetowej producenta deklarację zgodności wyrobu, która zawiera te same dane, co informacja towarzysząca znakowi budowlanemu (plus dodatkowe informacje szczegółowe), zamiast dostarczania tej informacji wraz z wyrobem.

Otóż ten sposób poinformowania klienta nie jest spełnieniem warunku określonego w § 12 ust. 1 oraz w ust. 2 ww. rozporządzenia, że omawianą informację należy dołączyć do wyrobu budowlanego -„…w sposób umożliwiający zapoznanie się z nią przez stosującego wyrób”.

Przepis jednoznacznie zobowiązuje producenta do dołączania do wyrobu omawianej informacji, nie precyzując jednak sposobu jej umieszczenia.

Czasami w specyfikacji technicznej (np. w aprobacie technicznej) jest podane konkretne miejsce umieszczenia tej informacji. Jeżeli specyfikacja tego nie określa, to informację tą zazwyczaj umieszcza się w miejscach określonych dla znaku budowlanego, t.j. bezpośrednio na wyrobie lub na przewieszce dołączonej do wyrobu, na opakowaniu jednostkowym lub zbiorczym albo w dokumentach handlowych, dostarczanych wraz z wyrobem (np. przy karcie gwarancyjnej, instrukcji montażu itp.).

Chciałabym zwrócić uwagę na jeszcze jeden zapis rozporządzenia – dotyczący umieszczania na wyrobie (lub opakowaniu) różnych oznakowań (§ 14). Często producenci chcąc pochwalić się uzyskaniem różnych nieobligatoryjnych certyfikatów i znaków (szczególnie zagranicznych, np. ACS, DVGW, KTW, WRAS), informacje o nich umieszczają na wyrobie lub opakowaniu.

Jest to dozwolone, ale znaki te nie mogą sugerować, ze są związane ze znakiem budowlanym i nie mogą ograniczać jego widoczności, czyli nie mogą być umieszczone w obrębie znaku budowlanego i informacji towarzyszącej znakowi.

Wszystkim czytelnikom mojego blogu i ich najbliższym życzę:
marzeń – o które warto walczyć,
wartości – którymi warto się dzielić,
przyjaciół – z którymi warto być
i optymizmu – bez którego nie da się żyć.

Anna Biela

- włazy żeliwne kanalizacyjne klasy A 15 i B 125

- bateria kuchenna

- zestaw odpływowy

- rura kanalizacyjna z PVC-U

- elastyczny przewód gazowy z zaworem szybkozłącza (uznany przez inspektora nadzoru jako zestaw wyrobów)

- wodomierz DN 15.

Przyczyny wpisów do KWZWB są takie same jak od początku istnienia Wykazu:

- przywołanie niewłaściwej specyfikacji technicznej w deklaracji zgodności i w informacji towarzyszącej znakowi budowlanemu, np. nieaktualnej (wycofanej) Polskiej Normy, powołanie się na nieważną lub cudzą aprobatę techniczną;

- brak oznakowania znakiem budowlanym;

- brak deklaracji zgodności,

- brak informacji towarzyszącej znakowi budowlanemu lub informacja jest niezgodna z przepisami, np. brak siedziby i adresu producenta i zakładu produkującego wyrób, brak właściwej identyfikacji wyrobu (oprócz nazwy należy podać typ , odmianę, klasę, gatunek itp.wg właściwej specyfikacji technicznej).

Jak widać podstawą oceny wyrobu przez inspektora nadzoru budowlanego najczęściej jest dokumentacja dołączana do wyrobu, podlegającemu oznakowaniu znakiem budowlanym. Jednak inspektorzy sięgają również po nowe środki – oceniają zgodność wyrobu na podstawie badań, czego przykładem jest zakwestionowanie wymiarów i klasy sztywności obwodowej rur kanalizacyjnych, niespełniających wymagań progowych normy wyrobu.

W wykazie po raz pierwszy znalazły się wodomierze, które podlegają dwom dyrektywom – dyrektywie budowlanej i dyrektywie pomiarowej. Ze względu na dyrektywę pomiarową powinny być oznakowane CE, natomiast jako wyrób budowlany powinny być oznakowane znakiem budowlanym, bo, jak wiadomo, dla wyrobów kontaktujących się z wodą do picia wg mandatu M/136 nie ma jeszcze żadnych norm zharmonizowanych.

Również na zwrócenie uwagi zasługuje uznanie zespołu – elastycznego przewodu gazowego z zaworem szybkozłącza – jako zestawu wyrobów (temu zagadnieniu poświęcę jeden z najbliższych wpisów).

Może wydawać się dziwne, że po prawie 8 latach działania przepisów o wyrobach budowlanych producenci i sprzedawcy wprowadzają wyroby do obrotu nie zważając na obowiązujące regulacje prawne. Trudno ocenić, czy wynika to z niewiedzy czy z lekceważenia (a nuż się uda).

A może sankcje związane z nieprzestrzeganiem przepisów są za mało dotkliwe.

Czy zakaz dalszego przekazywania wyrobu budowlanego albo jego określonej partii przez sprzedawcę z jednoczesnym nakazem wycofania z obrotu wyrobu budowlanego albo jego określonej partii przez producenta lub importera jest wystarczającą karą. Czy równoważy to mniejsze koszty ponoszone przez producentów lub importerów, związane z niewykonywaniem badań typu i/lub badań podczas zakładowej kontroli produkcji i nieprzeprowadzaniem oceny zgodności wyrobu.

Można powiedzieć, ze deklaracja zgodności wyrobu z normą i oznakowanie nie świadczy o jakości wyrobu i klienta, kupującego wyrób w sklepie to nie interesuje, ale czy rzeczywiście można mieć zaufanie do takiego wyrobu i producenta lub importera, wprowadzającego wyrób na rynek.

Czy nie kupujemy przysłowiowego „kota w worku” ???

Można zadać pytanie – Czy wraz z ukazaniem się normy PN-EN 13618:2011 praktyka uzyskania aprobaty technicznej  zostanie zaniechana. Zależy to od  przeznaczenia i zakresu stosowania elastycznych przewodów przyłączeniowych.

Dotychczas wydane aprobaty (aktualnie jest ich 11) dotyczą przewodów elastycznych przyłączeniowych, w oplocie se stali odpornej na korozję, o różnym przeznaczeniu – stosowanych w instalacjach wodociągowych, instalacjach ogrzewania, instalacjach klimatyzacyjnych, wody lodowej itp. Aprobaty te zachowują ważność do końca daty ich ważności, ale po tym okresie, chcąc przedłużyć ich ważność, należy liczyć się z wyłączeniem z zakresu aprobaty węży do wody do picia, objętych zakresem normy  EN 13618.

Natomiast producenci wężyków do wody do picia, którzy nie mają aprobaty technicznej, przed wprowadzeniem wyrobu do obrotu powinni zadeklarować zgodność z normą  PN-EN 13618:2011,  po uprzednim przeprowadzeniu procedury związanej z oznakowaniem wyrobu znakiem budowlanym. (badania typu, zakładowa kontrola produkcji, atest PZH,  ocena zgodności z normą,  itd.).

Na fakt istnienia normy EN 13618:2011 powinni zwrócić uwagę producenci armatury sanitarnej.
Norma  ta powinna uzyskać status normy krajowej we wszystkich krajach członkowskich UE  do marca 2012 r. i od tego terminu producenci armatury, dostarczanej razem z elastycznymi wężykami  przyłączeniowymi, powinni żądać od  dostawców  wężyków deklaracji zgodności  z normą  (jeśli ma to zastosowanie w kraju producenta armatury).  Normy dotyczące armatury sanitarnej (np. EN 200:2008,  EN 817:2008, EN 15091:2006) przywołują dla wężyków przyłączeniowych zgodność z niedatowaną normą EN 13618, co oznacza, ze należy stosować aktualną wersję normy powołanej.

Norma dotyczy węży elastycznych, w oplocie lub bez oplotu, o średnicach nominalnych od DN 6 do DN 25 i długości od 90 mm do 2000 mm, przeznaczonych do połączenia armatury sanitarnej, podgrzewaczy i podobnych urządzeń z instalacją wodociągową (wody zimnej i ciepłej) o maksymalnym ciśnieniu roboczym 1 MPa i maksymalnej temperaturze roboczej 70 ^oC.

Norma nie dotyczy węży elastycznych, używanych jako integralne wyposażenie urządzeń elektrycznych, objętych normą EN 61770.

Przykład kompletnego węża wg EN 13618 ilustruje poniższy rysunek.

1 –wąż wewnętrzny
2 – oplot
3 – tuleja zaciskowa
4 – łącznik
5 – warstwa zewnętrzna (opcjonalnie)

W normie określono wymagania i metody badań dotyczące poszczególnych  części węża oraz kompletnego węża elastycznego.

Wąż wewnętrzny powinien być wykonany z elastomeru,  materiału termoplastycznego lub z tworzywa sztucznego, tuleja zaciskowa i łącznik – z materiałów metalowych odpornych na korozję (zabronione jest stosowanie aluminium), oplot  – z drutu ze stali nierdzewnej lub z tworzywa sztucznego.

W przypadku kompletnego węża sprawdzane są następujące właściwości użytkowe:

-  długość (z dopuszczalnymi odchyłkami)
-  przepływ (mierzony przy ciśnieniu (0,3 ± 0,02) MPa)
-  szczelność przy wewnętrznym ciśnieniu hydrostatycznym 3,0 MPa
-  odporność na  naprężenia rozciągające
-  odporność na cykliczne zmiany ciśnienia
-  odporność na skoki ciśnienia
-  odporność na cykliczne zmiany temperatury
-  odporność na mróz
-  odporność na korozję
-  elastyczność (odporność na zginanie)
-  odporność na promieniowanie UV.
Dodatkowo, w przypadku węży bez oplotu powinny być spełnione wymagania dotyczące wytrzymałości długoterminowej, ocenianej zgodnie z  EN ISO 9080.

Przydatność wyrobu do zastosowania w systemach wody do picia ocenia się wg przepisów krajowych, czyli konieczny jest atest higieniczny PZH.

• materiały, wyroby, preparaty i urządzenia kontaktujące się z wodą przeznaczoną do spożycia, oraz preparaty stosowane w procesach jej oczyszczania i dezynfekcji,
• urządzenia i elementy wyposażenia basenów kąpielowych i pomieszczeń sanitarno-higienicznych,
• materiały wykończeniowe i wyroby stosowane w budownictwie,
• wyroby i urządzenia stosowane w instalacjach wentylacyjno-klimatyzacyjnych oraz grzewczych,
• preparaty bakteryjne i enzymatyczne do rozkładu związków organicznych w ściekach, osadach ściekowych, wysypiskach śmieci, jak również preparaty stosowane do remediacji gleby.

Atest higieniczny jest poświadczeniem, że przedstawiony do oceny wyrób, podczas stosowania zgodnego z zaleceniami producenta, nie wpływa negatywnie na zdrowie i środowisko.

Zgodnie z informacją Zakładu Higieny Komunalnej tylko w przypadku materiałów i wyrobów używanych do uzdatniania i dystrybucji wody oraz wprowadzania nowych technologii jej uzdatniania uzyskanie atestów higienicznych jest obligatoryjne, a dla innych wyrobów posiadanie Atestu higienicznego NIZP-PZH jest atutem w ofertach składanych w przetargach, jak również elementem wykorzystywanym w marketingu.

Czy rzeczywiście dla tych innych wyrobów nie jest wymagany atest higieniczny?

W wielu przepisach przed dopuszczeniem wyrobu lub materiału do stosowania w budownictwie lub w określonym obiekcie (np. służby zdrowia) wymagana jest ocena wyrobu pod względem wpływu zastosowanych materiałów na zdrowie i środowisko, ale nie jest wyraźnie wskazana organizacja, która taką ocenę ma wykonać. Stąd chyba asekuracja  PZH o nieobowiązkowym uzyskaniu atestu higienicznego PZH dla wielu materiałów, wyrobów i urządzeń.

Obowiązek uzyskania atestu higienicznego dla materiałów i  wyrobów kontaktujących się z wodą przeznaczoną do spożycia wynika z  ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U Nr 72 z 2001 r, poz. 747 wraz z późn. zmian.) oraz przepisu wykonawczego – rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi  (Dz.U z 2007 r. Nr 61, poz. 417, z 2010 r  nr 72, poz. 466).
Zgodnie z § 18 p.3 pp.2) rozporządzenia jednostką uprawnioną do wydawania atestów higienicznych  dla  preparatów, materiałów i wyrobów używanych do uzdatniania i dystrybucji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi jest Państwowy Zakład Higieny (p. wpis z  22.09.2008 r.).

W odniesieniu do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi obowiązuje nadal, wydane na podstawie art. 11 ust 1 ustawy – Prawo budowlane,  Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 marca 1996 r. w sprawie dopuszczalnych stężeń  i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia. wydzielanych przez materiały  budowlane,  urządzenia  i  elementy  wyposażenia  (M.P. z 2996 Nr 19, poz. 231).
Ocenę, czy wyrób spełnia te wymagania, przeprowadza  m.in. Państwowy Zakład Higieny.

Sytuacja w tym zakresie ulegnie radykalnej zmianie  po wejściu w życie odnośnych postanowień Rozporządzenia Komisji Europejskiej  nr 305/2011 (CPR), ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych , t.j od 1 lipca 2013 r.
Wraz z deklaracją właściwości użytkowych wyrobu budowlanego, niezbędną do umieszczenia na nim oznakowania CE, będą musiały być udzielane informacje o wyrobie, wymagane na mocy rozporządzenia REACH (Rozporządzenie w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów).

Z uwagi na to, że nie znam wszystkich przepisów, na podstawie których wymagana jest ocena higieniczna wyrobów,  proszę w komentarzach podzielić się informacjami na ten temat.

Oznacza to,  ze na stronach internetowych firm oraz w materiałach reklamowych nie można umieszczać skanu atestu ani zastrzeżonego logo NIZP-PZH.

(Chyba jednak firmy nie czytają otrzymanych atestów, bo w internecie aż roi się od skanów atestów higienicznych).

Pokazana wyżej informacja pojawiła się na atestach wydawanych od 2009 r., a wiąże się z utworzeniem przez  NIZP-PZH Programu „Produkt z atestem”.
Dla wyrobu (grupy wyrobów), objętego atestem higienicznym, firmy przystępujące do tego programu mają prawo do stosowania znaku graficznego (logo)  „Produkt z atestem” na opakowaniach jednostkowych i zbiorczych produktów. Mogą również  publikować logo Programu i „Zaświadczenie o przystąpieniu  do Programu Produkt z atestem” w materiałach reklamowych i w internecie.

Jest to sposób poinformowania klienta, że produkt ma atest higieniczny i co ten atest zawiera, ale nie zezwala na umieszczanie w materiałach marketingowych kopii atestu higienicznego.

Firma posiadająca atest higieniczny PZH, która nie przystąpiła do ww. Programu,  w materiałach marketingowych oraz na opakowaniu może podawać tylko numer atestu i informacje w nim zawarte, natomiast nie może publikować kopii atestu.

Należy tu  zauważyć, że zastrzeżenie umieszczone w ateście higienicznym dotyczy tylko rozpowszechniania atestu w celach marketingowych.
Kopię atestu można przekazywać bezpośrednio na życzenie potencjalnego klienta, np. w dokumentacji przetargowej albo na wyraźną prośbę innej instytucji lub osoby trzeciej.

Wprowadzenie omawianych obostrzeń Państwowy Zakład Higieny tłumaczy ochroną własnych praw dotyczących wykorzystywania znaków handlowych jak i ochroną klientów korzystających z Programu „Produkt z atestem”.  Jest to zasadne, jeżeli weźmiemy pod uwagę koszt przystąpienia do Programu w porównaniu z kosztem samego atestu.

Koszt wydania przez Zakład Higieny Komunalnej atestu higienicznego w trybie zwykłym (tj. w ciągu dwóch miesięcy) wynosi  965,55 zł (brutto), natomiast opłata za korzystanie z logo „Produkt z atestem” i zaświadczenia o przystąpieniu do Programu wynosi 4.031,78 zł (brutto). Opłaty te dotyczą jednego atestu wydanego dla danego wyrobu lub typoszeregu wyrobów (o ile nie różnią się one zasadniczo składem materiałowym).

Prawo do używania znaku  „Produkt z atestem” obowiązuje w okresie ważności atestu  od dnia wydania Zaświadczenia o przystąpieniu  do Programu „Produkt z atestem”.

Warto zastanowić się, czy firma występując o atest higieniczny, w promocji swoich wyrobów zamierza korzystać z oznakowania PZH „Produkt z atestem”. Jeżeli tak, to przed złożeniem wniosku o wydanie atestu należałoby uzgodnić z PZH jaki typoszereg wyrobów można umieścić w jednym ateście, a gdy będzie wymagane kilka atestów, to ile będzie kosztowało przystąpienie do Programu.

Można również zadać pytanie, czy warto przystąpić do Programu. Znając „owczy pęd” niektórych firm do umieszczania na swoich wyrobach różnych nieobligatoryjnych znaków (na zasadzie „bo taki znak ma konkurencja”)  na pewno są chętni do promowania wyrobu w ten sposób.

Ale:

•  logo „Produkt z atestem” umieszczane jest na opakowaniu, a nie bezpośrednio na wyrobie,  oraz może być publikowane w internecie i w materiałach reklamowych;

•  logo „Produkt z Atestem” informuje konsumentów, że eksperci NIZP-PZH ocenili produkt pod względem składu chemicznego i stwierdzili, że nie ma on negatywnego wpływu na zdrowie użytkowników.
  Jest to jednak ocena jednorazowa, ta sama jak przy wydawaniu atestu higienicznego. Nie gwarantuje ona, że wyrób znajdujący się na rynku ma ten sam skład chemiczny jak  wyrób poddany ocenie.
  Tylko ocena wyrobu w bieżącej produkcji przez jednostkę trzecią lub badanie wyrobu  znajdującego się w obrocie może dać taką gwarancję.

•  informacja tekstowa o posiadaniu atestu higienicznego dla danego wyrobu, wraz z innymi informacjami zawartymi w ateście, może być umieszczona bez przeszkód (i bez naruszania zastrzeżeń  prawnych PZH) na opakowaniu, w internecie i w materiałach reklamowych.

Moja rada: Proponuję sprawdzić, kiedy zostały wydane posiadane przez firmę atesty higieniczne  i czy na nich znajduje się zapis zabraniający kopiowania atestów w celach marketingowych.
Jeżeli są takie atesty, to, żeby być zgodnie z prawem, publikowane w internecie skany atestów zastąpić informacją o numerze atestu i dacie wydania oraz  ew. innymi informacjami, podanymi w ateście.

Z uwagi na brak sprzeciwu użytkowników tych norm,  z dniem 16 września 2011r.  zostały one wycofane  ze zbioru PN (z wyjątkiem jednej normy wyrobu – dotyczącej sedesów  z tworzyw sztucznych – PN-B-75704-01:1986, przewidzianej do nowelizacji).

Wśród norm wycofanych znalazła się duża grupa norm dotyczących zabezpieczeń ogrzewań  wodnych systemu otwartego i zamkniętego oraz urządzeń ciepłej wody użytkowej. Normy te od przeszło 20 lat (a norma PN-B-02440:1976 od 35 lat ) nie były przeglądane i aktualizowane, trudno więc dziwić się konsekwentnemu postępowaniu  PKN,  że takie normy wycofuje ze zbioru PN.

Wynika to z przepisów wewnętrznych PKN – procedura R2 – P12, dotycząca przeglądów Polskich norm tzw. własnych, nakazuje w odniesieniu do Polskich Norm,  zatwierdzonych przed 1994 rokiem,  ich nowelizację lub wycofanie.  Ponieważ nie znalazł się „sponsor” nowelizacji norm, zostały one wycofane ze zbioru PN.

Normy zostały wycofane bez wskazania norm ich zastępujących – bo takich norm nie ma. Normy europejskie w zakresie instalacji ogrzewania, wdrożone do PN, nie opisują w oddzielnych normach systemów zabezpieczeń instalacji,  podając jedynie w normie PN-EN 12828:2006, określającej zasady projektowania wodnych instalacji centralnego ogrzewania, wymagania dotyczące zabezpieczenia instalacji przed przekroczeniem dopuszczalnych parametrów: temperatury i ciśnienia roboczego.

Jeżeli wymagania podane w normach krajowych kolidują z wymaganiami normy europejskiej, to normy krajowe powinny być wycofane lub znowelizowane  w okresach wskazanych w normie europejskiej, nie czekając do planowego przeglądu norm. Niestety, w naszym systemie normalizacji brak jest spójnych działań w tym zakresie, a pośrednio przyczyną tego są zasady finansowania opracowań norm i… dobrowolność stosowania norm ((przypominam, że ustawa o normalizacji z dnia 12 września 2002 r.  zniosła obligatoryjność norm).

Jednak pomimo wycofania norm dotyczących zabezpieczeń ogrzewań  wodnych systemu otwartego i zamkniętego oraz urządzeń ciepłej wody użytkowej będą one nadal stosowane, ze względu na przywołanie ich w przepisie prawnym – rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 nr 75, poz. 690 z późn.  zmianami). W ostatniej nowelizacji rozporządzenia z 10 grudnia 2010 r. ((Dz.U. 2010 nr 239, poz. 1597) ogłoszono nowy załącznik 1, w którym są przywołane wszystkie wycofane normy dotyczące zabezpieczeń ogrzewań wodnych i ciepłej wody, natomiast nie ma w nim  normy PN-EN 12828:2006.

Poniżej podaję wykaz wycofanych norm z zakresu Komitetów Technicznych PKN:

KT 278 ds. Wodociągów i Kanalizacji,

KT 279 ds. Ciepłownictwa, Ogrzewnictwa i Wentylacji,

KT 197 ds. Płytek i Sanitarnych Wyrobów Ceramicznych.

Polskie Normy wycofane we wrześniu 2011 r.

            Wodociągi i kanalizacja

PN-B-02440:1976 Zabezpieczenie urządzeń ciepłej wody użytkowej — Wymagania
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-09700:1986 Tablice orientacyjne do oznaczania uzbrojenia na przewodach wodociągowych
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-10728:1991 Studzienki wodociągowe
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-10740:1981 Stacje hydroforowe — Wymagania i badania przy odbiorze
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-12635:1981 Wyroby sanitarne ceramiczne — Miski ustępowe
Data wycofania: 2011-09-16
Zastąpiona przez: PN-EN 37:2000

PN-B-73001:1996 Instalacje wodociągowe — Zbiorniki bezciśnieniowe — Wymagania i badania
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-73002:1996 Instalacje wodociągowe — Zbiorniki ciśnieniowe — Wymagania i badania
Data wycofania: 2011-09-16

PN-M-75013:1981 Armatura sieci domowej — Zawory zwrotne poziome
Data wycofania: 2011-09-16

PN-M-75160:1991 Złącza z uszczelnieniem płaskim do przewodów elastycznych
Data wycofania: 2011-09-16

PN-M-75161:1991 Końcówki wylotowe do przewodów elastycznych

Data wycofania: 2011-09-16

Ogrzewnictwo i wentylacja

PN-B-02413:1991 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo — Zabezpieczenie instalacji ogrzewań wodnych systemu otwartego – Wymagania
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-02415:1991 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo — Zabezpieczenie wodnych zamkniętych systemów ciepłowniczych – Wymagania
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-02416:1991 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo — Zabezpieczenie instalacji ogrzewań wodnych systemu zamkniętego przyłączonych do sieci cieplnych – Wymagania
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-02419:1991 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo — Zabezpieczenie instalacji ogrzewań wodnych i wodnych zamkniętych systemów ciepłowniczych – Badania
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-02420:1991 Ogrzewnictwo — Odpowietrzanie instalacji ogrzewań wodnych – Wymagania
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-40152:1971 Piece ceramiczne akumulacyjne – Wymagania
Data wycofania: 2011-09-16

PN-M-75009:1991 Armatura instalacji centralnego ogrzewania — Zawory regulacyjne — Wymagania i badania
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-03420:1976 Wentylacja i klimatyzacja — Parametry obliczeniowe powietrza zewnętrznego
Data wycofania: 2011-09-16

PN-B-76002:1996 Wentylacja — Połączenia urządzeń, przewodów i kształtek wentylacyjnych blaszanych
Data wycofania: 2011-09-16
Zastąpiona przez: PN-EN 12220:2001

PN-M-43121:1976 Wentylatory — Metody pomiaru drgań
Data wycofania: 2011-09-16

PN-M-52018:1986 Wentylatory — Główne wymiary
Data wycofania: 2011-09-16

PN-M-52021:1986 Urządzenia odpylające — Zasady odbioru i metody badań
Data wycofania: 2011-09-16

Jak przewidywałam, w wykazie  została umieszczona norma EN 14055:2010 „Zbiorniki spłukujące do misek ustępowych i pisuarów” (odpowiednik krajowy – PN-EN 14055:2010).
Okres przejściowy dla normy został ustalony od 1 września 2011 r. do 1września 2012 r.,  czyli zbiorniki  spłukujące można już znakować CE. Norma ta zamyka listę norm zharmonizowanych  w zakresie urządzeń sanitarnych (p. wpis w blogu z dnia 7-01-2011). W programie prac Komitetu Technicznego CEN/TC 163 nie przewiduje się nowych norm zharmonizowanych, jedynie rewizję norm istniejących (EN 997, EN 14428, EN 13407).

Z innych norm zharmonizowanych, opublikowanych w OJ 2011/C 246/01  z 24.08.2011 warto wymienić normę dotyczącą kurków kulowych i stożkowych , przeznaczonych dla instalacji gazowych w budynkach.  Jest to norma:
EN 331:1998 Kurki kulowe i kurki stożkowe z zamkniętym dnem, sterowane ręcznie, przeznaczone dla instalacji gazowych budynków. (odpow. PN-EN 331:2005)
oraz EN 331:1998/A1:2010  (odpow. PN-EN 331:2005/A1:2011),  która zawiera Załącznik ZA, określający wymagania dotyczące oznakowania CE.
Okres przejściowy jest taki sam jak dla poprzedniej normy, tj. od 01-09-2011 do 01-09-2012 r.,  jednak na razie nie ma możliwości oznakowania CE wyrobu ze względu na brak jednostek notyfikowanych (obowiązujący system oceny zgodności – 1).

W odniesieniu do instalacji gazowych oznakowaniu CE podlegają również inne wyroby, dla których istnieją normy zharmonizowane, np.

EN 14800:2007 Bezpieczne metalowe przewody przyłączeniowe faliście giętkie do przyłączania urządzeń domowych zasilanych paliwami gazowymi  (PN-EN 14800:2010)

EN 15069:2008 Zabezpieczające zawory przyłączeniowe do giętkich przewodów metalowych stosowane do przyłączania domowych urządzeń zasilanych paliwem gazowym (PN-EN 15069:2010)

EN 1057:2006+A1:2010 Miedź i stopy miedzi – Rury miedziane okrągłe bez szwu do wody i gazu stosowane w instalacjach sanitarnych i ogrzewania (PN-EN 1057+A1:2010).
Niestety, producenci polscy chcąc oznakować CE wyroby objęte normami PN-EN 14800:2010 i PN-EN 15069:2010 muszą ubiegać się o certyfikat zgodności WE poza granicą, bo  żadna polska jednostka certyfikująca  nie ma notyfikacji w tym zakresie.

Jedynie w odniesieniu do rur miedzianych wg  PN-EN 1057+A1:2010 notyfikację mają dwie polskie jednostki certyfikujące (ZETOM i ITB).

Taki system oceny zgodności jest określony w normie PN-EN 12566-3+A1:2009 dla przydomowych oczyszczalni ścieków o obliczeniowej liczbie mieszkańców do 50.

Warunkiem dopuszczenia tych oczyszczalni do obrotu i oznakowania CE jest wystawienie przez producenta wyrobu deklaracji zgodności z ww. normą, a potwierdzeniem informacji podanych w deklaracji jest Raport z badania typu wyrobu, wystawiony przez  laboratorium notyfikowane w zakresie normy PN-EN 12566-3+A1:2009.

Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, żeby producent dla swojej oczyszczalni ścieków uzyskał certyfikat zgodności z normą, ale taki certyfikat jest wystawiany przez jednostkę certyfikującą wyroby i ma charakter dobrowolny. Jednostka certyfikująca i laboratorium badawcze mogą należeć do tej samej organizacji (np. instytutu badawczego), ale w zakresie danej normy, przewidującej  system oceny zgodności – 3, notyfikację może uzyskać tylko laboratorium badawcze.

Tak więc uzyskanie dobrowolnego certyfikatu zgodności z normą PN-EN 12566-3+A1:2009 nie upoważnia do wprowadzenia wyrobu do obrotu, może jednak stanowić dodatkowy atut dla producenta wyrobu, świadczący o tym, że jego system zakładowej kontroli produkcji jest audytowany przez jednostkę certyfikującą i wyroby zachowują stabilną jakość.

Należy oczekiwać, że NFOŚiGW sprostuje oczywistą pomyłkę, zamieszczoną w opublikowanym w lipcu 2011 r. Programie Priorytetowym, „Dofinansowanie przydomowych oczyszczalni ścieków oraz podłączeń budynków do zbiorczego systemu kanalizacyjnego”, o której sygnalizowałam w rozmowie telefonicznej z przedstawicielem Funduszu.

Pozostawienie warunku odnośnie przydomowych oczyszczalni ścieków w dotychczasowej formie, poza niemożliwością jego spełnienia, może skutkować nierównym traktowaniem podmiotów uczestniczących w przetargach – legitymujących się dobrowolnym certyfikatem  i niemających certyfikatu, ale spełniających wymagania określone w normie zharmonizowanej EN 12566-3:2005+A1:2009. Jednostki samorządu terytorialnego będą żądać od wykonawców dostarczenia certyfikatów zgodności, odrzucając oferty nie spełniające tego warunku, ale spełniające wymagania przepisów prawnych (dotyczących wyrobów budowlanych),  co może być powodem licznych odwołań w procedurach przetargowych.